اندونزی متشکل از 5 جزیره ی اصلی است به نام های: 1) بورنئو (Borneo) که میان کالیمانتان، برونئی و مناطق صباح و سراواک کشور مالزی بخش شده است. 2) جاوه (Java) که در قدیم "Jawa Dwipa" خوانده می شده. 3) سولاوسی (Sulawesi) که در قدیم "Celebes" خوانده می شده. 4) سوماترا (Sumatra) که در قدیم "Swarna Dwipa" می نامیدند. 5) گینه ی نو (New Guinea) بخش شده میان پاپوآی اندونزی (ایریان جایای پیشین) و کشور پاپوآ گینه نو.
زبان اندونزیایی ها به زبان مالایی ها شبیه است با این تفاوت که آن ها در آخر کلمه های خود پسوند "La" را خیلی به کار نمی برند. مثلا در مالزی به Ok می گویند Okla اما در اندونزی این طور نبود.
هم چنین به نظر من اندونزی هم مانند تایلند باید سرزمین پل ها خوانده شود! اما فقط پل های عابر پیاده، ماشین رو و قطار رو در آن جا وجود داشت؛ البته قطار های بین شهری، چرا که در اندونزی هنوز مترو ندارند.
جالب بود که از شلوغی زیاد در جاکارتا، مینی بوس ها - که به جای اتوبوس ها بیش تر به عنوان وسیله ی نقلیه ی عمومی استفاده می شوند – مردم را در وسط خیابان پیاده می کردند، زیرا نمی توانستند جایی پارک کنند. یعنی فکر کنم هر کس که در جاکارتا از وسایل نقلیه ی عمومی استفاده می کند باید نوعی مهارت به نام "از مینی بوس خود را به وسط خیابان پرت کردن" داشته باشد! فقط حیف شد که در آن جا نتوانستم از سواریِ باجای (Bajaj) یا بِمو (Bemo) فیضی ببرم. این دو وسیله، چیزی شبیه توک توک (Tuk-Tuk) در تایلند و یا ریکشا (Rickshaw/Ricksha) در ژاپن و هند و بنگلادش و ... هستند با این تفاوت که باجای اتاقکی است که به وسیله ی یک موتور رانده می شود و بمو مثل مینی مینی بوس (!) است؛ باجای ها 1-2 نفره اند و بموها برای 4-5 نفر جا دارند. البته، بیش تر بمو ها مانند باجای ها، 3 چرخه اند. وسیله ای دیگر که به بمو بسیار شبیه است و 4 چرخ دارد، آنکوتان کوتا (Ankotan Kota) نام دارد که به معنی وسیله ی نقلیه ی عمومی شهر (City's public trasportation) می باشد.
نکته ی دیگر این که اندونزی سال های سال تحت استعمار هلندی ها بوده و این نکته در معماری ها، زبان، نوشته ها و حتی در فرهنگ مردم دیده می شود.
