"... ایران، ایرانم / ایرانم / که از تو دارم، این جانم / جانم فدایت، می خوانم / پاینده باشی، ایرانم...!" 
کوه دردیم، تو کاهی دیدی
روزگاران سیاهی دیدی
حرف های تو، به جا می ماند
خاطراتت، به خدا می ماند
تابش صبح که شرمنده ی توست
زیرمجموعه ی هر خنده ی توست
مثل خورشید به من تابیدی
فصل سبزی به دلم بخشیدی
اولین بار عصایم بودی
مانع لرزش پایم بودی
ابر بودی و چکیدی مادر!
روز خوش هیچ ندیدی مادر!
*
رو سیاهم که تو را رنجاندم
همه عمر تو را سوزاندم
مثل هر بار به من خندیدی
مطمئنم که مرا بخشیدی
کاش قربانی پایت گردم
مادر خوب! فدایت گردم
کتاب باد آباد، سروده ی آقای هادی شفیعی، با تلخیص و کمی تغییر
مادران مهربان و خانم های عزیز روزتان مبارک! 
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد !
به كوه خواهد زد ! به غار خواهد رفت !
***
تو كودكانت را ، بر سينه مي فشاري گرم و همسرت را ، چون كوليان خانه به دوش
ميان آتش و خون مي كشاني از دنبال
و پيش پاي تو ، از انفجارهاي مهيب دهان دوزخ وحشت گشوده خواهد شد
و شهر ها همه در دود و شعله خواهد سوخت و آشيان ها بر روي خاك خواهد ريخت
و آرزوها در زير خاك خواهد مرد !
***
خيال نيست عزيزم ! ...
صداي تير بلند است و ناله ها پيگير و برق اسلحه ، خورشيد را خجل كرده ست !
چگونه اين همه بيداد را نمي بيني ؟ چگونه اين همه فرياد را نمي شنوي ؟
صداي ضجه خونين كودك عدني ست ، و بانگ مرتعش مادر ويتنامي ،
كه در عزاي عزيزان خويش مي گريند ،
و چند روز دگر نيز نوبت من و توست ،
كه يا به ماتم فرزند خويش بنشينيم ! و يا به كشتن فرزند خلق برخيزيم !
و يا به كوه ، به جنگل ، به غار ، بگريزيم !
***
- پدر ! چگونه به نزد طبيب خواهي رفت ؟ كه ديدگان تو تاريك و راه باريك است
تو يك قدم نتواني به اختيار گذاشت . تو يك وجب نتواني به اختيار گذاشت !
كه سيل آهن در راه ها خروشان است !
***
تو ، اي نخفته شب و روز ، روي شانه اسب ، - به روزگار جواني - به كوه و دره و دشت ،
تو اي بريده ره از لاي خار و خارا سنگ
كنون كنار خيابان ، در انتظار بسوز ! درون آتش بغضي كه در گلو داري ،
كزين طرف نتواني به آن طرف رفتن !
حريم موي سپيد تو را كه دارد پاس ؟ كسي كه دست تورا يك قدم بگيرد ، نيست
و من - كه مي دوم اندر پي تو - خوشحالم
كه ديدگان تو در شهر بي ترحم ما به روي مردم نامهربان نمي افتد !
***
پدر ، به خانه بيا ، با ملال خويش بساز !
اگر كه چشم تو بر روي زندگي بسته ست چه غم كه گوش تو، و پيچ راديو باز است :
***
- ” ... هزار و ششصدو هفتادو يك نفر امروز به زير آتش خمپاره ها هلاك شدند !
و چند دهكده دوست را هواپيما ، به جاي خانه دشمن گلوله باران كرد ! ...“
***
گلوي خشك مرا بغض مي فشارد تنگ
و كودكان مرا لقمه در گلو مانده ست كه چشم آنها ، با اشك مرد ، بيگانه ست .
***
چه جاي گريه ، كه كشتار بي دريغ حريف براي خاطر صلح است و حفظ آزادي !
و هر گلوله كه بر سينه اي شرار افشاند غنيمتي است كه : دنيا بهشت !! خواهد شد .
***
پدر ، غم تو مرا رنج مي دهد ، اما غم بزرگ تري مي كند هلاك مرا :
***
بيا به خاك بلا ديده اي بينديشيم كه ناله مي چكد از برق تازيانه در او
***
به خانه هاي خراب به كومه هاي خموش
به دشت هاي به آتش كشيده متروك كه سوخت ، يك جا ، برگ و گل و جوانه در او !
***
به خاك مزرعه هايي كه جاي گندم زرد
لهيب شعله سرخ به چار سوي افق مي كشد زبانه در او
به چشم هاي گرسنه به دست هاي دراز
به نعش كودك دهقان ميان شاليزار به زندگي ، كه فرومرده جاودانه در او !
***
بيا ، به حال بشر ، هاي هاي گريه كنيم كه با برادر خود هم نمي تواند زيست
چنين خجسته وجودي كجا تواند ماند ؟ ! چنين گسسته عناني كجا تواند رفت ؟
***
صداي غرش تيري دهد جواب مرا :
به كوه خواهد زد ! به غار خواهد رفت !
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد !
«فریدون مشیری»
در درخت، سبز
در ذهن تو، سرخ
در قفس؟
در قفس رنگ ندارد!
***
قناری ماه
در قفس باران
***
نور را ذخیره کن
راه درازی پیش رو داری.
شب درازی
***
سه درخت
دو خرگوش سفید
یک صندلی خالی
من غایبم!!!
***
همان کس که حال مرا دید و رفت
اگر خسته از چشم هایم نبود
چرا خنده های مرا چید و رفت
گره در گره مانده بغضم هنوز
ولی عشق، از خنده ترکید و رفت
مرا مثل آیینه اش جا گذاشت
کس دیگری را پسندید و رفت
هادی شفیعی. بهت. باد آباد
گَوَن از نسیم پرسید
"دل من گرفته زین جا، هوس سفر نداری زغبار این بیابان؟"
همه آرزویم، اما چه کنم که بسته پایم..."
"به کجا چنین شتابان؟"
"به هر آن کجا که باشد به جز این سراسرایم"
"سفرت به خیر! اما. تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی،
به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را"
شفیعی کدکنی
تا پاسخی بگوید. فریاد آب را.
با ناله ی گره شده. دلتنگ. خشمگین.
سر زیر پر کشیدم و رفتم!
جواب را.
فریدون مشیری. پاسخ. مروارید مهر
می خواند و می نوشت:
ـ " ... من خواب نیستم!
خاموش اگر نشستم.
مرداب نیستم!
روزی که بر خروشم و زنجیر بگسلم.
روشن شود که آتشم و آب نیستم!"
فریدون مشیری. فریاد های خاموش
ـ و لحظه های خاطره که شاعرانه مانده است
ـ از آخرین نگاه تو کنار پیچ کوچه ای
ـ به صحن ابری دلم. کمی بهانه مانده است
ـ غبار تار چشم من پس از کمی که می روی
ـ به خشک دشت گونه ها. چه دانه دانه مانده است
ـ نگاه یادگاریت درون چارچوب قاب
ـ و ریزه های موی تو که روی شانه مانده است
ـ تو هم که رفته ای. برو! غروب دیر می شود
ـ و شب که خالی اتاق. جاودانه مانده است.
هادی شفیعی. نگاه یادگار. باد آباد
