اگه تو رفتار همه ی آدم ها دقت کنیم، می بینیم که یک سری ضعف هایی دارن. همیشه همه اون طوری که ما به قضایا نگاه می کنیم، نمی نگرند. هرکس یک دیدگاه داره و دیدگاه اون ممکنه با منِ نوعی متفاوت باشه. این تفاوت ها بعضی وقت ها باعث می شه که حتی فکر کنیم: "اوه، خل و چل رو ببین!... یارو حسابی قاطیِ..." در حالی که همین تفاوت ها که با بیان دیدگاه ها مشاهده می شوند، می تونند مخاطبِ شما رو هم به جایی بکشونن که اون هم بگه: "دیوونه رو باش...!"
حتی خیلی وقت ها خود آدم هم، کاری رو انجام می ده و بعد از اون کار پشیمون می شه. با خودش فکر می کنه که چه قدر بی فکر عمل کرده و یا به قولی چه خُل بازی ای درآورده. رفتارهای عجیب غریبِ ما آدم ها نشانه ای از معجون بودن ماست. به نظر من باید گفت: "هرکس معجونی است برای خود...!"
اگر جهان رو تیمارستانی تصور کنین، می بینین که ما آدم ها هم اعضای اون جا هستیم. تنها تفاوت این تیمارستان با تیمارستان های معمولی اینه که یک دکتر بیش تر نداره با هزار تا دستورالعمل که خوبمون کنه. ولی به نظر شما این اعضا می تونن با این دستورالعمل ها شفا دهنده ی خود باشند؟!