کمپونگ جاندا بایک (Kampung Janda Baik)

جاتون خالی، پنج شنبه عصر که از مدرسه برگشتم پس از صرف ناهار، به سمت بلندی های گنتینگ (Genting Highlands) و تپه های برجایا (Berjaya Hills) حرکت کردیم و پس از حدود 1:30 ساعت رانندگی به راهی فرعی رسیدیم که از گوشه ی اتوبان جدا می شد. راه را به سمت فرعی کج کردیم و بعد از تقریبا 15 دقیقه به دهکده (به مالایی: کمپونگ) ی جاندا بایک ((Janda Baik Village (in Malay: Kampung)رسیدیم. دهکده ای بود کوچک با یک سوپر مارکت بزرگ و کلی کارگر و اسباب ساختمان سازی و ویلاهای نیمه ساخته یا تمام ساخته. جالب بود که بعدا فهمیدیم که اکثر این ویلاها و زمین ها متعلق به چندی از 1500 "داتو"ی مالزی است. داتو (Datu) در اصل مقامی است که شاه به بعضی از افراد می دهد. دیگر این که، اون جا همه اش مالایی به چشم می خورد و تک و توک چینی. پی بردیم که دولت مالزی این مکان رو فقط برای مالایی ها قائل شده، ولی نژاد های دیگر می تونن اون جا رو اجاره کنن.

خلاصه، چند دقیقه ای بعد به محل استقرار خود، یعنی ویلایی که در نظر گرفته بودیم، رسیدیم. دیدیم که رودخانه ای است آن جا، خروشان بعد از ریزش باران و پلی است چوبی ساخته شده با چوب بامبو. از این پل گذر کردیم و دیدیم محوطه ای است با سه - چهار تا کلبه ی چوبی و یک ویلای سیمانی، پر از درخت و برکه های کوچک آن وسط. جای خیلی با صفایی بود. با صاحب ویلا (آقای عبدالله) و همسرش آشنا شدیم و در خانه ی او چای شیرین مالایی با بیسکویت کراکت و چیپس ماهی خوردیم. همچنین متوجه شدیم که ... لطفا برای خوندن ادامه ی داستان به ادامه ی مطلب بروید...

فکرهای زمانی من

بعضی وقت ها که همین جور نشستم و فکر می کنم، این فکر ها من رو به جاهایی می برن که خودمم نمی دونم اصلا من این فکر ها رو کردم یا شخصی دیگه. بیش تر این فکر ها راجع به زمان هستن. این که ماشین زمان بسازیم. این که زمان چه طور کار می کنه. این که آیا می شه زمان رو نگه داشت و ... . راجع به این که زمان و زندگیه ما اصلا چه جوری هست هم خیلی فکر کردم. به نظر من، زندگی ما دقیقا مثل یک کارتونه. تک تک زمان هایی که ما سپری می کنیم دقیقا مثل یک کارتون که روی صفحه های مختلف، نقاشی شده، هستن و همون طور که در حین پخش کارتون، اون نقاشی ها در یک جریان قرار می گیرن، زندگی ما هم در یک جریان قرار داره که این زمان های به هم وصل شده رو به زندگی تبدیل می کنه. یعنی به نظر من اگر روزی بشه که یک ماشین زمان اختراع بشه، می تونه به این صفحه های کارتونی برگرده و ... . این جا یک سوال مطرح می شه که آیا اصلا انسان می تونه یک ماشین زمان اختراع کنه؟ به نظرم می تونه، ولی همین که اولین سفرش رو با این ماشین انجام داد، نمی دونم چرا حس می کنم دنیا باید با زندگی خداحافظی کنه و اون روز، روز قیامت خواهد بود...