زمان تمدن های بزرگ را نابود می کند و خاطرات قدیمی را به کام خود می کشد!. پس زمان را غنمیت شمار!
«یاستین گوردر»
آنچه ندارد عوض ای هوشیار عمر عزیز است غنیمت شمار!
«شیخ بهایی»
...به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را
...خاطرات مینا عرب خدری...
درباره وبلاگ
این وبلاگ پاره ای از متون ادبی ایران و جهان را گرد آوری کرده است. نویسنده ی این وبلاگ در نظر دارد با جمع آوری این مطالب، شما خوانندگان عزیز را هر چند برای مدتی کوتاه به تفکر بگمارد.
هم چنین این نویسنده قصد دارد خاطرات خود را برای یادگاری، از این دورانٍ زندگی خویش به جای گذارد...
با او همراه شوید...!
این وبلاگ در تیر ماه 1385 راه اندازی شده است.
در ضمن: هر گونه نقل قول و برداشت مطلب از این وبلاگ با ذکر منبع و لینک به آن بلامانع است.
هم چنین این نویسنده قصد دارد خاطرات خود را برای یادگاری، از این دورانٍ زندگی خویش به جای گذارد...
با او همراه شوید...!
این وبلاگ در تیر ماه 1385 راه اندازی شده است.
در ضمن: هر گونه نقل قول و برداشت مطلب از این وبلاگ با ذکر منبع و لینک به آن بلامانع است.
اگر مغز ما چنان ساده بود که می توانستیم آن را درک کنیم. آن وقت آن قدر احمق بودیم که قادر به درک آن نبودیم!!!!!!!
«یاستین گوردر»
انسان باش. پاک دل و یک دل. زیرا گرسنه بودن صدقه گرفتن و در فقر مُردن صد مرتبه بهتر از پَست بودن است.
«چارلی چاپلین»
هنگامی که سیبی از بالای درخت بر زمین می افتد علت فرو افتادن آن چیست؟ آیا
سقوط آن به سبب نیروی جاذبه ی زمین است؟ یا به علت آن که دمش زود شکن
شده یا آفتاب آن را خشکانیده؟ آیا برای آن است که سنگین شده یا باد آن را تکان
داده یا افتادن آن به علت آرزوی طفلی است که زیر درخت ایستاده است و دهانش
برای آن آب افتاده است؟
هیچ یک از این ها به تنهایی علت سقوط سیب نیست. این ها تمام فقط تجمع
شرایطی است که هر رویدادِ اندام وار و طبیعیِ زندگی تحت آن شرایط صورت می
پذیرد. فرد گیاه شناس نیز که به دنبال تحقیقات خود معتقد است که سقوط سیب به
علت فساد یاخته ( سلول) های دم آن یا از این قبیل است به همان اندازه درست می
اندیشید که کودکی که زیر درخت ایستاده ومعتقد است که سیب به آن سبب افتاده
است که او می خواسته است آن را بخورد و دعا کرده است که بیفتد!!!...
لئون تولستوی. جنگ و صلح. جلد سوم
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد !
به كوه خواهد زد ! به غار خواهد رفت !
***
تو كودكانت را ، بر سينه مي فشاري گرم و همسرت را ، چون كوليان خانه به دوش
ميان آتش و خون مي كشاني از دنبال
و پيش پاي تو ، از انفجارهاي مهيب دهان دوزخ وحشت گشوده خواهد شد
و شهر ها همه در دود و شعله خواهد سوخت و آشيان ها بر روي خاك خواهد ريخت
و آرزوها در زير خاك خواهد مرد !
***
خيال نيست عزيزم ! ...
صداي تير بلند است و ناله ها پيگير و برق اسلحه ، خورشيد را خجل كرده ست !
چگونه اين همه بيداد را نمي بيني ؟ چگونه اين همه فرياد را نمي شنوي ؟
صداي ضجه خونين كودك عدني ست ، و بانگ مرتعش مادر ويتنامي ،
كه در عزاي عزيزان خويش مي گريند ،
و چند روز دگر نيز نوبت من و توست ،
كه يا به ماتم فرزند خويش بنشينيم ! و يا به كشتن فرزند خلق برخيزيم !
و يا به كوه ، به جنگل ، به غار ، بگريزيم !
***
- پدر ! چگونه به نزد طبيب خواهي رفت ؟ كه ديدگان تو تاريك و راه باريك است
تو يك قدم نتواني به اختيار گذاشت . تو يك وجب نتواني به اختيار گذاشت !
كه سيل آهن در راه ها خروشان است !
***
تو ، اي نخفته شب و روز ، روي شانه اسب ، - به روزگار جواني - به كوه و دره و دشت ،
تو اي بريده ره از لاي خار و خارا سنگ
كنون كنار خيابان ، در انتظار بسوز ! درون آتش بغضي كه در گلو داري ،
كزين طرف نتواني به آن طرف رفتن !
حريم موي سپيد تو را كه دارد پاس ؟ كسي كه دست تورا يك قدم بگيرد ، نيست
و من - كه مي دوم اندر پي تو - خوشحالم
كه ديدگان تو در شهر بي ترحم ما به روي مردم نامهربان نمي افتد !
***
پدر ، به خانه بيا ، با ملال خويش بساز !
اگر كه چشم تو بر روي زندگي بسته ست چه غم كه گوش تو، و پيچ راديو باز است :
***
- ” ... هزار و ششصدو هفتادو يك نفر امروز به زير آتش خمپاره ها هلاك شدند !
و چند دهكده دوست را هواپيما ، به جاي خانه دشمن گلوله باران كرد ! ...“
***
گلوي خشك مرا بغض مي فشارد تنگ
و كودكان مرا لقمه در گلو مانده ست كه چشم آنها ، با اشك مرد ، بيگانه ست .
***
چه جاي گريه ، كه كشتار بي دريغ حريف براي خاطر صلح است و حفظ آزادي !
و هر گلوله كه بر سينه اي شرار افشاند غنيمتي است كه : دنيا بهشت !! خواهد شد .
***
پدر ، غم تو مرا رنج مي دهد ، اما غم بزرگ تري مي كند هلاك مرا :
***
بيا به خاك بلا ديده اي بينديشيم كه ناله مي چكد از برق تازيانه در او
***
به خانه هاي خراب به كومه هاي خموش
به دشت هاي به آتش كشيده متروك كه سوخت ، يك جا ، برگ و گل و جوانه در او !
***
به خاك مزرعه هايي كه جاي گندم زرد
لهيب شعله سرخ به چار سوي افق مي كشد زبانه در او
به چشم هاي گرسنه به دست هاي دراز
به نعش كودك دهقان ميان شاليزار به زندگي ، كه فرومرده جاودانه در او !
***
بيا ، به حال بشر ، هاي هاي گريه كنيم كه با برادر خود هم نمي تواند زيست
چنين خجسته وجودي كجا تواند ماند ؟ ! چنين گسسته عناني كجا تواند رفت ؟
***
صداي غرش تيري دهد جواب مرا :
به كوه خواهد زد ! به غار خواهد رفت !
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد !
«فریدون مشیری»
-
گشاده دست باش، جاري باش، كمك كن (مثل رود)
-
باشفقت و مهربان باش (مثل خورشید)
-
اگر كسي اشتباه كرد آن را بپوشان (مثل شب)
-
وقتی عصباني شدي خاموش باش (مثل مرگ)
-
متواضع باش و كبر نداشته باش (مثل خاك)
-
بخشش و عفو داشته باش (مثل دريا )
-
اگرمي خواهي ديگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آينه)
معلم به دانش آموز می گوید: "کلمه ای بگو که در آن آب باشد."
دانش آموز جواب می دهد: "لوله"
پرنده در آسمان، آبی ست
در درخت، سبز
در ذهن تو، سرخ
در قفس؟
در قفس رنگ ندارد!
***
قناری ماه
در قفس باران
***
نور را ذخیره کن
راه درازی پیش رو داری.
شب درازی
***
سه درخت
دو خرگوش سفید
یک صندلی خالی
من غایبم!!!
***
زورگويي در راهي سيلي محكمي به گوش بينوايي نواخت.
مرد پرسيد: «آيا جدي زدي يا شوخي؟»
زورگو گفت: «جدي زدم!»
مرد در حالي كه خيالش راحت شده بود گفت: «خدا را شكر كه جدي زدي، وگرنه من با كسي شوخي ندارم!»
مرد پرسيد: «آيا جدي زدي يا شوخي؟»
زورگو گفت: «جدي زدم!»
مرد در حالي كه خيالش راحت شده بود گفت: «خدا را شكر كه جدي زدي، وگرنه من با كسي شوخي ندارم!»
معلم: «بگو ببينم آيا خورش قيمه كلمه اي مشتق است؟»
دانش آموز: «بله!»
معلم: «از چه اجزايي ساخته شده است؟»
دانش آموز: «از لپه، پياز،
سيب زميني و ...!»
دانش آموز: «بله!»
معلم: «از چه اجزايي ساخته شده است؟»
دانش آموز: «از لپه، پياز،
سيب زميني و ...!»
گدا: آقا بی زحمت دو هزار تومان بده برم ناهار بخورم.
عابر: برو بابا!! خودم هنوز ناهار نخوردم.
گدا: عیبی نداره. پس چهار هزار تومان بده ناهار مهمان من باش...